“Als het iets losmaakt, dan is een project gelukt” – terugblik op de NU fietstocht

Dit is een short story. Short stories zijn korte reflecties over de projecten en het verhaal van NU architectuuratelier. Ze geven een blik achter de schermen en tonen de verschillende dimensies van ons werk in de vorm van interviews, films, collages …

Van 21 tot en met 23 september 2020 organiseerde NU architectuuratelier een fietstocht met het hele bureau. Tijdens deze drie dagen werden er zeven NU-projecten in Vlaanderen bezocht. Het was een tocht vol architectuur, mooie gesprekken, een paar lekke banden en zonnige picknicks.

Postkaarten en sculpturen

Om op een actieve manier iets te doen met de reflecties over deze dagen en de beleefde architectuur ontstonden achteraf postkaarten en kleine sculpturen. Het idee kwam van het onderzoeksduo ‘Islands in the City’ van Emma Filippides en Benjamin Rea. Zij hebben NU hierin uitgedaagd en de onderzoeksvraag op een creatieve manier uitgewerkt.

In een eerste faste werd aan iedereen gevraagd om een postkaart te maken als een individuele reflectie over de fietstocht. Die kon gebaseerd zijn op een bezochte plek, gebeurtenis, project of detail dat er voor hem/haar uit was gesprongen. Een afbeelding naar keuze op de ene kant, een korte, verklarende tekst op de andere. De vorm was helemaal vrij, van een tekening tot een foto, schets, collage, geschreven tekst …

De postkaarten: individuele reflecties over de NU fietstocht

Lucas, hoe heb je de fietstocht beleefd en wat is je bijgebleven?

Lucas Renson: “(denkt na) Bij het maken van mijn postkaart na de fietstocht, heb ik eigenlijk vooral de focus gelegd op de momenten tussen wat we bezochten. (lacht) Al voor de uitstap lag vast welke projecten we gingen bezoeken, maar de leukste momenten gebeurden ertussenin. Na een project gezien te hebben, gingen we op die tussenmomenten het gesprek aan met elkaar. De architectuur triggerde andere dingen. Dat vind ik er zo leuk aan. Wat architectuur met je doet, wat het losmaakt en welke creativiteit het teweegbrengt.

De postkaart van Lucas

Ik herinner me bijvoorbeeld dat Yann een harmonica mee had en op de fiets af en toe muziek speelde. We hebben ook eens gedanst, zomaar, spontaan. Dat zijn de momenten die je bijblijven en het waardevolst zijn. We hebben tijdens die dagen veel gelachen, nagedacht en samen rond het kampvuur doorgebracht. Dat was wel leutig. (lacht) Het is de architectuur die je op zo’n uitstap triggert, waardoor andere prachtige, spontane momenten mogelijk zijn. Het gaat daarbij niet over de technische details van een bouwproject. Wel, wat doet het met je? Als het iets losmaakt, dan is een project voor mij gelukt. De fietstocht was dus eigenlijk een ode aan de architectuur. Zonder de projecten zouden zo’n spontaniteit en toeval niet mogelijk geweest zijn.”

 

Felice Van Tieghem schreef en tekende op haar postkaart wat haar raakte in Huis Perrekes.

De postkaart van Felice over Huis Perrekes

“We pass a neighborhood, drive through a little gate and step off our bikes. The noise of cars makes room for the sound of rustling leaves. A peace of mind swirls over me. We are warmly welcomed with pie, coffee and tea. We can recover, relax and enjoy the environment. Next to the Pavilion of Huis Perrekes, a home for people with dementia. We are allowed to have a look inside. There is a respectful and friendly atmosphere. Residents are babbling together in the living room, a few women are curious and come peeping in the kitchen, where we are touching the brown-stained table in polish pine, which fit to the dark brown closets of the former doctor’s villa. They wonder who we are, we answer. I don’t know if they understand but they smile and nod. They look happy. We slide open a big wooden door. We walk over the red tiles on the rhythm of the wooden beams of the ceiling, along doors, windows and tree trunks. We wave back to the enthusiastic old women in the garden. It creates a bond. Living a good life seems an evidence here. The architecture behaves modestly and shows an attitude of listening, respect and connection with nature and humans. That’s beautiful.”

 

Konstantijn, wat is jou het meest bijgebleven van de fietstocht?

De postkaart van Konstantijn

Konstantijn Verbrugge: “Ik ben bij NU beginnen werken in augustus 2020. Mede door het coronavirus was de fietstocht in september voor mij het eerste moment waarop ik alle collega’s heb ontmoet. Ik was daarvoor eigenlijk nog maar één keer fysiek op kantoor geweest. Dat was voor mijn jobinterview met Armand en Halewijn. (lacht) Omdat ik werk aan het project voor de reconversie van het ICC, werk ik digitaal vanuit Brussel en op het kantoor van 51N4E, het architectenbureau waar we mee samenwerken. Op het moment van de fietstocht hadden we net een belangrijke deadline waardoor ik met de NU-collega’s die ook voor ICC werkten op het einde van de eerste dag ben aangesloten.

We zijn ’s avonds naar het restaurant gefietst waar we met de rest hadden afgesproken. Mijn eerste ontmoeting met iedereen is dus in een wielerbroekje gebeurd. (lacht) In die héél specifieke kledij ben ik aangesloten aan tafel met mensen waar ik nog nooit mee gepraat had. Het was wel direct gezellig. We hebben veel tijd doorgebracht rond een kampvuur en het was super aangenaam om iedereen zo te leren kennen. Het viel me op dat de gesprekken onderling heel vriendschappelijk en open waren.

(denkt na) Ik denk dat er een link bestaat tussen de projecten die NU doet en het soort mensen dat het bureau aantrekt. Ze zijn open en begaan, gedreven maar niet competitief. Het team hangt echt samen. Er wordt gepraat over het dagelijks leven, soms na het werk samen iets gedronken of naar concerten gegaan. Dat besef was voor mij een opluchting, want ik weet dat het ook anders kan. (lacht)

Wat me ook is bijgebleven van de fietstocht, zijn de kleine momenten. Ik weet bijvoorbeeld nog toen we in de Plantentuin van Meise waren, op de werf van de onthaalgebouwen, dat er een heel losse sfeer was. Yann en Lucas hebben toen muziek gemaakt met planken die ze daar hadden gevonden.

Het hele idee van de fietstocht vond ik super plezant. Ik fiets natuurlijk zelf graag, dat helpt. (lacht) Het is heel aangenaam om op zo’n manier projecten te leren kennen.”

Sculpturen als reflectie

De sculpturen die volgden op de postkaarten, waren een reactie op de postkaart van een NU-collega.

De kleine sculpturen gemaakt door NU-medewerkers na de fietstocht

Alhoewel elk werk heel persoonlijk was, waren er terugkerende architecturale thema’s zoals het streven naar perfectie versus de confrontatie met de werkelijkheid, de sfeer en gezelligheid die ruimtes kunnen oproepen en de fascinatie voor materialen.

Artikel en interviews: Ruth Van de steene